Beste lezers,
De vakantie is voorbij en traditiegetrouw gaan we de eerste 2 weken allemaal weer naar college. Niet om notities te maken of mee te doen. Nee, we zitten nog veel te dagdromen over de lustrumreis. Tot ieders schrik had Mick de vliegtickets op een nogal ludieke manier meegenomen. Lang verhaal kort: Tijn heeft een vrouw gezien en Julian heeft een groot genoeg vliegticket om een muur te behangen. Eenmaal aangekomen in Bulgarije was het tijd om verrast te worden door het feit dat er flessen van 2 liter bier worden verkocht. De supermarkt werd zorgvuldig geplunderd en aangezien we zo erg vasthouden aan ritme en regelmaat begon voor het eerst een Bibivergadering in Sofia. Danny had aan 1 fles niet genoeg. Gelukkig voor hem had Joep nog genoeg over, aangezien hij zojuist zijn maaginhoud aan het Bulgaarse riool had gedoneerd. Voor de beelddenkers: 2x doortrekken was niet genoeg. De volgende dag kwamen onze grootste wensen in vervulling: schieten op Bibinezen. Toen de teleurstelling was verwerkt van dat het paintball was in plaats van groot kaliber wapens is er een gezonde hoeveelheid blauwe plekken op elkaar geschoten. De volgende activiteit kan je uitleggen als teambuilding, wij kiezen voor de term ‘elkaar onwijs kloten’. Wat is er nou leuker dan Danny van een raftboot afduwen? Hetzelfde doen bij Joep natuurlijk. Danny’s lichaam weet inmiddels wat de gevolgen zijn van drinkwater en het Bulgaarse slootwater verwarren, if you know you know. Zonder ook maar 1 keer om te slaan werd de dispuutssloep door het water genavigeerd en is er afgesloten met een rondje cliffdiven. Na 4 dagen onafgebroken bij elkaar te zijn geweest mag de volgende activiteit geen verrassing zijn: van een bergklif afrennen. Voor de gelegenheid waren we wel voorzien van een parachute. Wonder boven wonder kwamen alle 4 die het aandurfden ook weer levend aan de grond. In de avond moest er een potje in de Conference League bijgewoond worden. Mick had de leukste tribune uitgezocht. Op onze tribune waren meer neon*zi’s te vinden dan de Duitsers zich ooit voor hadden kunnen stellen. We moesten de aandacht druk verdelen maar uiteindelijk hebben we alle lijntjes gezien die de Bulgaren weggesnoven kregen én de 1-0 in minuut 98. Levski Sofia, aanrader voor groundhoppers.
Inmiddels was Sofia uigespeeld dus vertrokken we naar Noord-Macedonië. Het vervoersmiddel was het andere uiterste dan we van de Tour Kezour gewend waren maar goed. Aangekomen bij de pispauze bleek dat er 1 euro betaalt moest worden aan de toiletjuf die uit de bus haar maandomzet zag uitstappen. Gierig dat we zijn kwamen we er al vlug achter dat de bosjes langs de weg minstens net zo lekker waren om in te pissen. De volgende ochtend vertrokken we naar Servië Albanië de VS Kosovo. Of we daar ook de vlag van Kosovo hebben gezien? Neu, alleen die van Albanië en de VS. Onze innerlijke toerist ontpopte zich en voor we het wisten waren we aan het sightseeën. Wat een deel van ons het meest bij zal blijven van Kosovo waren de sloffen peuken van onder de 30 euro. Aangezien er al vergaderd was in Bulgarije besloten we de bestuurswissel in Noord-Macedonië te doen. Toen we eindelijk een plek hadden gevonden waar de bruine beren niet meer kwamen twijfelden we geen moment en deden we een vlugge wissel. Het was ook hier dat we tot de ontdekking kwamen dat huurauto’s niet kapot te krijgen zijn, hoe erg Mick en Danny het ook hebben geprobeerd.
Met een nieuw bestuur konden we afreizen naar het laatste land (1 na laatste volgens Mick) van de reis: Albanië. Onder het motto ‘wetenschappelijk onderzoek’ hebben we bekeken wat het effect is van 10 long islands drinken en de brakke dag daarna in 42 graden Tirana te verkennen. Bibi et al. kan met grote zekerheid melden dat er een enorm effect is gevonden. We adviseren dan ook om dit niet na te doen. Tevens raden we af om een bordje van een pizzaria te stelen, in papiercontainers te klimmen en om het terras naar eigen inzicht opnieuw vorm te geven. Nadat we in Skopje al bijna de huurauto’s total loss hadden gereden besloten we in Tirana een 4×4 tour te doen langs afgronden van enkele honderden meters hoog. Gelukkig was er een instructeur mee die een stuk zelf zou gaan doen vanwege de gevaren. Zou gaan doen bleef het ook bij. Hij vond het te warm om op en neer te lopen dus konden de 3 Bibinezen achter het stuur met gevaar voor eigen leven en auto het stuk doorkruisen. Dit werd hierna gelukkig rijkelijk beloond met een bbq van een paar vriendelijke Albanezen die geen woord Engels spraken maar wel iets veel belangrijkers konden naar onze mening: goed vlees bakken. Na nog een stranddag in ‘de malediven van de balkan’ en wederom een potje Confetti League waarin er meer mensen in het uitvak zaten dan in de rest van het stadion kwam er een eind aan deze 12 dagen. Hiermee is ook gelijk het lustrumjaar afgelopen. Wij vonden het volgende lustrum toch beter.
Kezour!